Εδώ και έναν χρόνο κάθε μου μέρα ξεκινάει ως εξής: 'Εχω περάσει τη νύχτα άγρυπνη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Στην πραγματικότητα έχω καταφέρει να κοιμηθώ μερικά διαστήματα των 2 ωρών, με μεγάλα διαλείμματα, στα οποία αδυνατώ να αποκοιμηθώ. 'Οταν πια έχει περάσει η νύχτα, και αρχίζει να ξημερώνει, νιώθω εξαντλημένη, με μάτια βαριά.

Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα καταφέρει να κοιμηθώ, και τώρα, με το πρωινό φως της μέρας, να ξεκινούσα τις υποχρεώσεις μου ξεκούραστη. Αλλά σηκώνομαι από το κρεβάτι με μία κούραση αφόρητη, και υποδύομαι σε όλους πως έχω κοιμηθεί όταν ρωτάνε: «Πώς κοιμήθηκες;», «Πώς ξημέρωσες;».

Η δική μου προσωπική ιστορία με την Nαρκοληψία

Τις σκέψεις µου βασανίζει το πόσο παραγωγική θα καταφέρω να είμαι και σήµερα και πόσο γρήγορα θα έρθει η ανάγκη να κοιμηθώ πάλι.Θα είναι στις 12; Ἡ στη1 ; Θα είμαι στο μετρό, ή µήπως θα τρώω έξω µε φίλους;Μήπως καλύτερα να µείνω σπίτι, για να µη µε πετύχει ο ύπνος σε κανένα περίεργο µέρος;Εκείνος ο ύπνος που δεν µε ξεκουράζει, αλλά έρχεται µόνο ως ακατανίκητη ανάγκη, και µου δίνει ενέργεια ίσα ίσα για να συνεχίσω λίγες ώρες ακόµα.

Το υπέροχο διάλειµµα του νυχτερινού ύπνου, πουξεχωρίζει την προηγούµενη µέρα από την επὀ-µενη, που σε βοηθά να ανακτήσεις την ενέργειά σου µετά από µία δύσκολη μέρα, έχει χαθεί από τη ζωή µου. «Το πρωινό ξύπνημα και την αίσθηση της ξεκούρασης που το συνοδεύει φοβάμαι ότι δεν θα το απολαύσω ποτέ ξανά.»

                                                                       

                                                                        Ναταλία


Είμαι ἡ Χριστίνα, 28 ετών, και εἰμαι μια παντρεμένη εργαζόμενη μητέρα. Από πάντα είχα μια ἐντονη σχέση με τον ύπνο - σχέση αγάπης και μίσους. Κοιμόμουν πάρα πολύ εύκολα, και ειδικά σε αυτοκίνητα, λεωφορεία, ακόμα και στο σχολείο. Ὀλοι καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά το δικαιολογούσαν, λέγοντας ότι είμαι λίγο τεμπέλα και πως ήταν θέμα χαρακτήρα.

Ἐνιωθα κάποιες φορές το μυαλό μου σαν να υπολειτουργούσε και πως κουραζόμουν πάρα πολύ εύκολα. Ἐβλεπα πολύ έντονα όνειρα, και μερικές φορές έβλεπα διάφορα στο δωμάτιο όταν ξυπνούσα... αλλά έφταιγε η ζωηρή μου φαντασία. Μετά το Λύκειο, άρχισα να κοιμάμαι παντού. Σε λεωφορεία, κλαμπ, ακόμα και στο ταμείο την ώρα της δουλειάς.

Όταν στενοχωριόμουν πολύ, ένιωθα τα πόδια μου να κόβονται και έχανα τις δυνάμεις μου για μερικά λεπτά. Είχε έρθει ἡ ώρα να το ψάξω... και πράγματι, μετά από πολλές εξετάσεις και σχεδόν μία δεκαετία ψαξίματος, καταλήξαμε πως έχωΝαρκοληψία με καταπληξία

Τον τελευταίο χρόνο, μετά από να τραυματικό γεγονός, ἡ κατάσταση άρχισε να γίνεται αφόρητη.Ἠμουν πάντα κουρασμένη, και κάποιες φορές σε σημείο να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ο ύπνος ποτέ δεν ήταν αρκετός, ενώ σε έντονα συναισθήματα έχανα τις δυνάμεις μου, με αποτέλεσμα να πέφτω κάτω.

Προσπαθώ να έχω σταθερό πρόγραμμα ύπνου, σταθερή διατροφή, να γυμνάζομαι, να έχω δίπλα μου άτομα που θα με καταλαβαίνουν και θα με αγαπούν για αυτό που είμαι, και ας κοιμάμαι «όρθια» πού και πού!

Αφηγούμενη την ιστορία μου, εύχομαι και άλλοι συνασθενείς να μιλήσουν ανοιχτά για το δικό τους βίωμα, και ο υπόλοιπος κόσμος να κατανοήσει καλύτερα αυτήν τη σπάνια, κι ακόμησχετικά άγνωστη, πάθηση.

                                                                               Χριστίνα